Met de decembermaand weer achter de rug als dé tijd dat ballet via de tv de woonkamer binnenkomt, kan ik het beleefde allemaal nog eens zacht op mij in laten werken.
Coppelia (“het meisje met de ogen van glazuur”) is één van die balletten die me eraan herinnert waarom ik wil schrijven.
- Alles is mogelijk, zoals de verteller zelf ook zegt: in dit dorp wordt vooral gedanst.
- Het is uniek en heeft een diepere boodschap.
- Dat wat normaal eigenlijk niet mogelijk is, wordt ingezet om de werkelijkheid móóier te maken. En laat dat nu juist zijn waar ik zo van hou!
Cinderella
Betoverend, maar wat een veeleisende rol voor Anna Tsygankova die bijna continu op het toneel (en pointe en presence) aanwezig lijkt te zijn. Verbeeld ik het me maar of kan ik de inspanning bijna van haar gezicht lezen naarmate de tweede helft vordert?
Ook de ietwat gekarameliseerde melodieën van De Notenkraker kon ik opnieuw in mijn hart prenten om ze de komende tijd daar te laten doorklinken.
Ik moet toegeven dat ik het bij tijd en wijle heerlijk vind om zo even weg te dromen. Het herinnert eraan dat die gevoelens waartoe ik in staat ben legitiem zijn en we ze mogen voelen in ons dagelijks leven. Een dag zonder bezieling geeft simpelweg geen voldoening. Een mooi moment om stil te staan bij wat mij beweegt.
Ben ik nog bezig met wat mij inspireert? Doe ik die dingen die mij blij maken? En schep ik door dans een verhaal dat in mij leeft?
Als ik dans – en voor schrijven idem – staat de tijd stil. De expressie van tijdloze gevoelens in mijn binnenste, passen die eruit voortkomen en verweven met klanken, die ik kan herkennen als van mijzelf.
Dansen is zoveel meer dan deelnemen aan een sportclub, hoewel dat natuurlijk zeker plezier en positieve sociale interactie kan geven. Het gaat erom dat ik doe wat bij mij past, om uitdrukking te geven aan mijn authentieke stijl, hoe ik de wereld vorm wil geven. Om simpelweg te doen wat mij het meeste passie, vreugde, geeft.
Als ik mezelf het zou toestaan, werkelijk vrij zou laten om al die dingen te mogen doorleven waarvan mijn hart sneller gaat slaan, zou ik beslist meer tijd opeisen gedurende de week. Want net als in het dorpje van Coppelia, loop ik soms over straat waar een overschot is aan dansers. En al zijn de gevels niet mierzoet ingekleurd, anderen met hun frivole gebaren en wilde sprongen weten toch het meeste van mijn aandacht op te eisen.
Met wie deel ik de dans? En wanneer wordt de ontspanning te inspannend en verlaat ik het toneel voor een pauze?
In de rust vind ik de danspassen terug in overeenstemming met mijn hartslag, en kan ik terugkomen bij de verwondering, elke tel opnieuw en bij iedere opmaat. Ik vertraag en kan weer zien wat er echt toe doet.
Herken je dat?
Wat zijn jouw (dans)doelen voor het nieuwe jaar?
Binnen dans(coaching) kan je ook aandacht geven aan waar het even niet stroomt, waar je tegenaan loopt. En hoe jij daar, op jouw eigen unieke manier, mee om wil springen.
Want verandering is een beweging creëren, nieuw of al 1000 maal gedaan. De realiteit herscheppen. En jij mag helemaal zelf beslissen hoe.